 |
Kortschildkevers: Staphylinidae
Kortschildkevers zijn, afhankelijk van de soort, dag- of nachtactief en verkiezen een vochtige omgeving (onder stenen, in compost, rondom wortels, in de strooisellaag, in nesten van vogels en zoogdieren,…). |
| |
| Ei |
| Het volwassen vrouwtje kan gedurende haar leven een 100-tal eitjes leggen. Deze eitjes, gelegd in de grond, zijn ongeveer 0,5 mm lang en ovaal. Naarmate de ontluiking van de larve nadert, verdonkeren de bleekgroene eitjes. |
| |
| Larve |
| De larven lijken op andere roofkeverlarven en zijn vaalbruin gekleurd, rank, gesegmenteerd en bezitten klauwvormig gekruiste kaken om hun prooien te vangen. Ze leven in of gedeeltelijk op de grond. |
| |
| Adult |
Kortschildkevers hebben een dun, langgerekt lichaam. Hun dekschilden bedekken slechts twee segmenten van het achterlijf, vandaar de naam ‘kortschildkevers’. Hun grootte varieert van 1 tot 40 mm en hun lichaam (kop, halsschild, dekschilden, achterlijf) is meestal zwart, roodachtig tot bruin gekleurd of bestaat uit een combinatie van meerdere kleuren.
Ze lijken een beetje op oorwormen, maar missen de voor oorwormen kenmerkende cerci. Onder hun korte dekschilden zitten goed ontwikkelde achtervleugels waarmee de meeste soorten uitstekend kunnen vliegen. |
|
|
Net zoals alle kevers doorlopen ze een volledige gedaanteverwisseling.
De ontluiking van de eitjes naar larven duurt ongeveer vijf tot tien dagen. Larven verpoppen ongeveer na één maand. De adulte kevers kunnen één à twee maanden leven en soms, bij overwintering als adult, zelfs langer.
Per jaar komt er meestal één generatie voor, soms twee. |
|
|
Afhankelijk van de soort voeden kortschildkevers zich met prooien of organisch materiaal. Van de kevers die zich met prooien voeden, eten zowel de volwassen kevers als larven allerhande prooien: larven van vliegen, bladwespen, wantsen, springstaarten, rupsen, slakken, mijten,… Aangezien ze enkel vloeibaar voedsel kunnen eten, dienen ze eerst een gaatje te bijten en speeksel te injecteren in hun prooi om nadien de inhoud op te zuigen. Wanneer kortschildkevers zich bedreigd voelen, richten ze hun achterlijf op, waardoor ze lijken op een schorpioen, en verspreiden dan soms een onaangenaam geurende stof.
Vijanden: De kortschildkevers kennen vele natuurlijke vijanden. Tot de voornaamste behoren de spinnen, de roofwantsen, de loopkevers en de roofvliegen alsook de amfibieën, de vogels en de vleermuizen. Bij de parasieten zijn de schimmels de voornaamste belagers en in veel minder mate de sluipwespen en de nematoden. Daarnaast treedt er ook kannibalisme op |
|
|